του Γεωργίου Παπασημάκη
Από τις 7 Απριλίου του 1453 ο Σουλτάνος Μωάμεθ β' πολιορκεί τη Βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντίνου Πόλη. Μπροστά στις μόλις 5-7 χιλιάδες Ελλήνων Πολεμιστών του τελευταίου Βασιλέως και Αυτοκράτορος των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΑ' Δράγαση Παλαιολόγου ο αλιτήριος Σουλτάνος παρέταξε ένα τεράστιο βαρβαρικό στίφος 300.000 τουρκομογγόλων και συμμάχων αυτών ενώ στη θάλασσα παρέταξε έναν εξίσου τεράστιο στόλο 300 περίπου πλοίων απέναντι στα ελάχιστα αυτοκρατορικά πλοία.
Στις 18 Απριλίου η πρώτη επίθεσις των οθωμανών τούρκων τσακίστηκε μπροστά στα τείχη της Βασιλεύουσας και δυο μέρες αργότερα στις 20 του ίδιου μήνα έλαβε χώρα η ναυμαχία που έμελλε να δοξάσει για άλλη μια φορά τη χιλιόχρονη Αυτοκρατορία μας.
Τρία γενοβέζικα καράβια φορτωμένα με εφόδια υπό τους γενναίους πλοιάρχους Μαυρίκιο Καττανέου, Δομίνικο του Νοβαραίου και Βαπτιστή του εκ Φελλιτσιάνου τα οποία παρέμεναν καθηλωμένα από το Μάρτιο λόγω δυσμενών ανέμων στη Χίο, βρήκαν ούριο άνεμο στις 15 Απριλίου και ξεκίνησαν αμέσως για την πολιορκημένη Πόλη.
Στη διαδρομή συνάντησαν μεγάλο Βασιλικό πλοίο υπό τον γενναιότατο Πλοίαρχο Φλαντανελλά και όλα μαζί συνέχισαν το ταξίδι τους φτάνοντας κοντά στην Πόλη. Εκεί μπροστά στον φραγμένο με χοντρή αλυσίδα από το Βασιλέα ημών Κεράτιο κόλπο έλαβε χώρα η τελευταία ναυμαχία μεταξύ των Αυτοκρατορικών Δυνάμεων και των τούρκων εισβολέων.
Στις 9 το πρωί της 20ης Απριλίου οι γενναίοι υπερασπιστές της Βασιλεύουσας ανέβηκαν ζητωκραυγάζοντας στα τείχη για να υποδεχθούν τα τέσσερα χριστιανικά πλοία με τα εφόδια και τις ελπίδες που κουβαλούσαν μαζί τους. Ο Θεός και η Υπέρμαχος Στρατηγός που τόσες φορές είχαν σώσει την Πόλη η οποία για αυτό το λόγο είχε ονομαστεί Θεοφρούρητη ήταν ακόμα μαζί τους!
