Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο στόχαστρο: Οι τουρκικές πιέσεις και η εθνική μας ευθύνη

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, πλαισιωμένος από κληρικούς και ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου. Μια αποτυπωση της διαχρονικής παρουσίας και της πνευματικής ακτινοβολίας της Μητέρας Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγή: Οικουμενικό Πατριαρχείο / ec-patr.org

Γεώργιος Παπασημάκης

Σε μια περίοδο που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δοκιμάζονται σταθερά από τις πάγιες αναθεωρητικές επιδιώξεις της Άγκυρας στο Αιγαίο και την ευρύτερη Ανατολική Mεσόγειο, το επίκεντρο του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, εξακολουθεί να αποτελεί στόχο συστηματικής πίεσης. Η Μήτηρ Εκκλησία, πέρα από το τεράστιο πνευματικό της κύρος ως ο φάρος 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων παγκοσμίως, βρίσκεται αντιμέτωπη με διοικητικά εμπόδια, παρεμβάσεις και μια διαχρονική προσπάθεια στραγγαλισμού της θρησκευτικής και διοικητικής της αυτονομίας από το τουρκικό κράτος.

Η Σταθερή Στρατηγική της Πίεσης και η Ιστορική Δικαίωση στο ΕΔΑΔ

Η τουρκική διοίκηση, αξιοποιώντας παρωχημένα νομικά εργαλεία και αυθαίρετες ερμηνείες –όπως η στρεβλή εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάνγης από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων– επιχειρεί επί δεκαετίες να περιορίσει τη δράση της ελληνορθόδοξης μειονότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη και ιστορική καταδίκη της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), το οποίο δικαίωσε κληρικούς του Πατριαρχείου στους οποίες οι τουρκικές αρχές στερούσαν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι στη διοίκηση των κοινοτικών ιδρυμάτων. Η απόφαση αυτή γκρέμισε έμπρακτα την αυθαίρετη απαγόρευση της Άγκυρας να ασκούν κληρικοί διοικητικά καθήκοντα, αποδεικνύοντας ότι η πίεση παραμένει αμείωτη.

Ταυτόχρονα, ζητήματαψ κεφαλαιώδους σημασίας, όπως η πολυπόθητη επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης που παραμένει κλειστή εδώ και δεκαετίες, εργαλειοποιούνται από την τουρκική ηγεσία στο πλαίσιο των γεωπολιτικών παζαριών της με τη Δύση και την Ελλάδα. Ακόμη και οι πρόσφατες επαφές σε ανώτατο επίπεδο δείχνουν ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει τα δικαιώματα του Πατριαρχείου όχι ως ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά ως μοχλό πολιτικής πίεσης.

Η Σύνδεση με τα Εθνικά Θέματα και τα Ελληνοτουρκικά

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως για τον Ελληνισμό, εθνικά θέματα και Ορθοδοξία είναι έννοιες αδιάρρηκτα συνδεδεμένες. Η ασφξία που επιχειρείται γύρω από το Φανάρι δεν είναι αποκομμένη από τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη. Είναι κομμάτι της ίδιας στρατηγικής που στοχεύει στην αποψίλωση της ιστορικής ελληνικής παρουσίας από τις αλησμόνητες πατρίδες και στη συρρίκνωση του οικουμενικού αποτυπώματος του ελληνισμού.

Οποιαδήποτε υποχώρηση ή αδιαφορία απέναντι στα δικαιώματα του Οικουμενικού Θρόνου ισοδυναμεί με απεμπόληση της ίδιας μας της ιστορικής ταυτότητας.

Το Χρέος της Αγρυπνίας

Η Ρωμιοσύνη στην Κωνσταντινούπολη, αν και αριθμητικά ολιγάριθμη, παραμένει ο θεματοφύλακας μιας χιλιόχρονης παράδοσης. Η ελληνική πολιτεία, αλλά και η συνειδητοποιημένη ορθόδοξη κοινή γνώμη, έχουν χρέος να στέκονται αρωγοί και ασπίδα προστασίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι πιέσεις της Τουρκίας δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «τοπικά» προβλήματα της μειονότητας, αλλά ως μείζον εθνικό και πνευματικό ζήτημα πρώτης γραμμής.

Δείτε επίσης την αναλυτική τοποθέτηση για τη στρατηγική της Άγκυρας και τα εθνικά μας θέματα στο σχετικό βίντεο: YouTube: Γεώργιος Παπασημάκης - Γιατί η Τουρκία ΤΡΕΜΕΙ την Ελλάδα: Το Απαγορευμένο Μυστικό