Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Και ο θεός έπλασε τον άνθρωπο.

Ποιόν άνθρωπο όμως; Σίγουρα όχι αυτόν τον άνθρωπο όπως εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων, και βλέπουμε να περνά σήμερα δίπλα μας.

Όχι αυτόν που ζούμε μαζί του, επικοινωνούμε μαζί του, όχι αυτόν τον άνθρωπο σίγουρα, που ονομάζουμε σήμερα άνθρωπο.

Και σίγουρα όχι εμάς παιδιά μου, με τις προδιαγραφές που εκφράζουμε σήμερα το δημιούργημα του, τον άνθρωπο, δυστυχώς.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα, και το αναγνωρίζουμε σαν άνθρωπο, μόνο βιολογική σχέση έχει με τον άνθρωπο που έπλασε ο Θεός.

ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑ

Πώς ένας Μοναχός έσωσε 

την πόρνη μητέρα του από την Κόλαση

 

Ό επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ό όποιος έζησε τον Ε μ.Χ. αιώνα, διηγείται πώς μια φορά τον επισκέφθηκε ένας μοναχός, πού ερχόταν από πολύ μακριά. Τον έβαλε να ξεκουρασθή και να φάγη. Όταν έτρωγε ό μοναχός, παρατήρησε ότι χρησιμοποιούσε μόνο το αριστερό του χέρι και ότι το δεξί του ήταν τυλιγμένο με ένα παλιόρασο.

Ό επίσκοπος τον ρώτησε, όχι από περιέργεια άλλα από ενδιαφέρον, γιατί είναι τυλιγμένο το χέρι του και μάλιστα με ένα παλιόρασο τριμμένο, ενώ εφαίνετο από την όλη του ενδυμασία ότι δεν ήταν μοναχός ρακένδυτος. Μάλιστα, θέλησε να το τραβήξει για να δη, όπως υποψιαζόταν, αν υπήρχε κάποια πληγή στο χέρι του μονάχου, αλλά αυτός δεν τον άφησε και το σκέπασε γρήγορα, διότι άρχισε να βγαίνει αφόρητη δυσοσμία.

Κι ό μοναχός διηγήθηκε τα έξης στον επίσκοπο:

-Σεβασμιότατε, εγώ είχα μια μητέρα πολύ όμορφη, πάγκαλη, ή οποία, δυστυχώς, από πολύ νωρίς, άφ ότου χήρεψε, παρεσύρθη στον κακό δρόμο κι έγινε πόρνη. Λόγω δε της μεγάλης ωραιότατος πού είχε, απέκτησε πολύ μεγάλη "πελατεία" και έγινε πολύ πλούσια κι έτσι εγώ μεγάλωνα μέσα στη χλιδή και στα πλούτη.

Όταν όμως μεγάλωσα και άρχισα να καταλαβαίνω τί γίνεται, βδελυσσόμενος αυτήν την κατάσταση της μητέρας μου, απομακρύνθηκα για ένα διάστημα από κοντά της και πήγα σε ένα μοναστήρι.

Όταν ζητάμε,.. ο Θεός μας ακούει;

Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε,...
τότε δύο πράγματα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν:

Ἢ δὲν μᾶς τὸ δίνει γιὰ τὸ καλό μας, ἢ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς καὶ πότε νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε, χωρὶς νὰ ἀποκλείεται νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο μαζί. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη περίπτωση, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸ «γιατί». Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλὲς τοῦ Κυρίου!